امام علی (ع)
رب مُنعَمٍ علیه (نعمت داده شده) فی نفسه (بخیال خود) مستدرج بالاحسان إلیه ورب مبتلی عند الناس مصنوعٍ (تنوین جر) له (دراثر همین گرفتاریها خدا توفیق خودسازی به اودهد)
إنه لیس بمومن وإن حسن قوله وزین وصفه وفضله غیره (هرچند خوش گفتار وخوش ظاهر وفاضل ترباشد) إذا خرج من الدنیا فلقی الله بخصله من هذه الخصال لم یتب منها: الشرک بالله (ریاکاری) فیما افترض علیه من عبادته أو شفاء غیظ بهلاک نفسه (فرونشاندن خشم ) .. أو سره أن یحمده الناس بما لم یفعل من خیر ...
0 نظرات:
ارسال یک نظر